“Powinniśmy się cieszyć, że w tak wielu miejscach organizują się osoby chcące pomagać “branży” , ale moim zdaniem bardziej to utrudnia sensowne działanie niż w nim pomaga”

Zaraz, jacy ludzie tak mówili (i chyba nadal mówią)? Czy nie ci, których wyśmiewamy słowami Ha-Ha-Ha?

Chętnie przystanę na Twoją propozycję dokończenia dyskusji w innym miejscu, o innym czasie.

Skoro piszesz takie rzeczy, to mogę chyba sformułować swoje przypuszczenia (bazując na Twoich wypowiedziach) i poprzedzić je słowami “no, chyba, że uważasz”. W żadnym miejscu nie napisałem, że uważasz, że tak-i-tak, ani że twierdzisz, że jest tak-i-tak. Napisałem, że “na ile udało mi się zrozumieć, co chciałeś wyrazić” nie masz racji. Ale pewności, czy Cię dobrze zrozumiałem, też nie mam, bo – jak ktoś pisze, że popiera, że sprawa jest słuszna, ale że popełniono jakieś błędy, że można było to lepiej rozegrać, że można też było uderzyć pozwem w kogoś innego, a w ogóle to są skuteczniejsze sposoby oddziaływania na społeczeństwo, no i zasoby org LGBTQ są szczupłe – to można to bardzo rozmaicie rozumieć.

U Ciebie – jak sądzę po tym wszystkim, co napisałeś – są wątpliwości co do NS2. Jak mniemam, chciałeś napisać, że życzysz Uschi i Michałowi jak najlepiej, ale jednocześnie:
1. sam byś Rzepy nie pozwał (faktycznie – nie zrobiłeś tego, a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo), bo są owe “skuteczniejsze sposoby” oraz inne “cegły”, w które można uderzyć i wykorzystać nakład czasu i pracy z NS2 w ramach tych innych działań,
2. moją ogólną uwagę o szczupłości zasobów org LGBTQ uznajesz za argument na rzecz nie robienia pewnych działań – i chyba zaliczasz do nich prywatny pozew Uschi i Michała.

Zabieg z postawieniem się w roli ofiary i szermowanie oskarżeniem, że tworzę Ci katalog przekonań, do których miałbyś mieć prawo uważam za niegodny Ciebie ani siebie – albo dyskutujemy jak równi, używając argumentów i analizując, co piszemy/mówimy, albo od razu się na siebie obraźmy uznając, że różnice zdań nas krzywdzą, ograniczają i odbierają nam wolność.

Żeby uniknąć dalszego “wielowątkowego potoku liter” sugeruję dokończyć tę rozmowę, gdy się następnym razem będziemy widzieć i będą po temu czas i sposobność.

Nie podzielam żadnego z tych poglądów. W żaden sposób nie wynika to nawet z tekstu ani z komentarzy. Nie wiem dlaczego tworzysz katalog przekonań, do których miałbym mieć prawo – to w żaden sposób nie służy dyskusji.

Pozwolę sobie tylko zauważyć, że organizacje LGBT nie mają tak wielkich zasobów, żeby móc twierdzić, że „na to wszystko jest miejsce”. Homofobia szaleje – to Twoje słowa – więc nasze działania muszą być dobrze przemyślane i skoordynowane, żeby odniosły jakiś efekt.

Swoją drogą, nie wiem co takiego jest w „Naszej Sprawie 2”, że – m.in. Twoim zdaniem – nie powinno się jej komentować. Czas na uwagi już minął?

W komentarzu stwierdziłeś, że “istnieją skuteczniejsze drogi do osiągnięcia celu i uświadomienia społeczeństwa”. Zapewne. Ale nie dezawuują one tego, co robią Uschi i Michał. Nie zmniejszają ich skuteczności w innych sprawach. Nie absorbują sił ani środków innych ludzi. Skąd zatem te zastrzeżenia? Skąd przekonanie, że wiesz lepiej od Michała i Uschi, jak tych dwoje mogło wykorzystać swój czas i pracę? No, chyba, że uważasz – do czego masz pełne prawo – że pozwów w ogóle składać nie należy, a cały wysiłek skierować np. na edukację (a Trytka, Piętę i Rzepę – po prostu przeczekać). Innymi słowy: Uschi i Michał niech się skoncentrują na prowadzeniu homiki.pl, a nie tracą czas w sądzie. Tylko po co nam prawo i ten ochłap ochrony, jaki zapewnia, skoro nie będziemy z tego korzystać? Po co roić o zmianach w prawie – nowelizacji kodeksu karnego, ustawie o związkach partnerskich, ustawie antydyskryminacyjnej, otwarciu małżeństwa – skoro istnieją skuteczniejsze drogi do osiągnięcia celu i uświadomienia społeczeństwa?

Ostatniego zdania Twojego komentarza nie udało mi się zrozumieć: chodziło o to, że jak orgi LGBTQ poparły, to można komentować NS2? A jakby nie poparły, to nie można by było?

Fiskocie, na ile udało mi się zrozumieć, co chciałeś wyrazić – nie sprzeciw czy opór, ale raczej zastrzeżenia wobec NS2 – nie mogę się z Tobą zgodzić. Pamiętam dyskusje w tym i innych przypadkach, pozornie niepodobnych. Wszystkie traktowały o trzech rzeczach:
1. jakie środki stosować, żeby walczyć z homofobią,
2. jak dzielić te niemożliwie szczupłe zasoby, jakie mamy,
3. jaką przyjąć kolejność działania.
W tych pytaniach kryją się inne, np. pytanie o to, czy jedne środki (np. działania prawne) nie szkodzą innym – czy nie ograniczają ich stosowania, czy nie zniechęcają do nas społeczeństwa. To jest zawsze powracająca kwestia przy Paradzie Równości (”bo psuje wizerunek org i branży”), to była kwestia działań w szkołach (bo “promujemy homoseksualizm”), to jest kwestia, gdy chodzi o AIDS/HIV (czy łączenie AIDS/HIV z branżą to taki dobry pomysł?), to jest kwestia, gdy mamy do czynienia z homofobią o podłożu religijnym (jak zaatakować homofobię nie atakując religii? a może udać, że nic się nie stało?). Myślę, że trzeba sobie uświadomić, że każde działanie, nawet najbardziej niepozorne, może zostać odebrane jako bezprecedensowa napaść, bezpardonowy atak czy brutalny zamach, które zruinują opinię branży. I nie ma się tym co przejmować. Niech Uschi i Michał pozywają, niech Abiekt wydaje książki, niech Fiskot działa w Lambdzie – na to wszystko jest miejsce.

Sprawa jest słuszna i podpisuję się pod jej ideą – osoby homoseksualne nie powinny być obrażane, a porównywanie homoseksualności z zoofilią jest nie tylko głupie, ale też karygodne. Jednocześnie uważam, że istnieją skuteczniejsze drogi do osiągnięcia celu i uświadomienia społeczeństwa.

Pytasz czym różni się moje stanowisko od stanowiska Jacka Adlera z Gaylife.pl – otóż, drogi Multilicusie, przede wszystkim różni się formą. A w dalszej kolejności: nie atakuję „Naszej Sprawy 2”, tylko przedstawiam swoje zdanie – niektórzy nazwą to krytyką, ale konstruktywną. Moim celem nie jest destrukcja; biorę udział w szerszej dyskusji, której celem jest profesjonalizacja działań dotyczących osób LGBT.

Zgodzę się, że rysunek Krauzego jest niestosowny i przyczynia się do budowania (trwania) homofobii w tym kraju, ale stoję na stanowisku, że uderzając w inną „cegłę” łatwiej byłoby zburzyć ten „mur” nienawiści. Podobnym nakładem czasu i pracy.

Masz rację – dobrym pomysłem jest złożenie pozwu w sprawie, którą samemu uważa się za słuszną. Nie widzę jednak związku między tą propozycją, a możliwością komentowania NS2 – przede wszystkim dlatego, że została ona poparta przez najważniejsze polskie organizacje LGBT i znaczną część środowiska.

Wybacz, ale pomimo mojej całej nieukrywanej sympatii do Ciebie mam wrażenie, że napisałeś więcej, niż chciałeś, albo pisząc zmieniałeś zdanie. Jesteś za NS2, a nawet przeciw NS2, czy jak? Fajnie, że jest NS2, ale byłoby jeszcze fajniej pozwać kogoś innego, “mocniejszego”? Przepraszam za to porównanie, ale czym Twoje stanowisko w tej sprawie (pozew Minałty i Pawlik powinien być wycelowany np. w Piętę) różni się od stanowiska Antarexa (pozew Minałty i Pawlik powinien być wycelowany np. w “księdza” Trytka)? Mało homofobów i homofobek biega po ulicach naszego państwa? Zdolności sądowej nie masz, czy jak? Nikogo po prawie nie znasz (to nie jest pytanie z tezą)? Helloł, Fiskocie! Skoro uważasz, że można pozwać kogoś innego, niż to robią Uschi i Michał – zrób to sam! Jak można mieć pretensje do kogoś innego, że czegoś oczywistego, prostego i słusznego nie zrobił, a samemu tego nie zrobić, mając wszelkie możliwości? Przecież to hipokryzja. Antarexa. Nie Fiskota.

Gay.pl opublikował numer telefonu do posła Stanisława Pięty, zachęcając do wysyłania SMS-ów (jak to się skończyło, możemy przeczytać na jego stronie internetowej).

Gaylife.pl zaproponował coś, co prędzej zasługuje na miano konstruktywnego, ale wciąż jest to forma – dla mnie – nie do przyjęcia. Tym bardziej, że inni podejmują podobne działania, ale nie okraszają ich już takimi karykaturami.

Co ma być celem takiego działania? Wzniecanie nienawiści czy rozwiązanie problemu?